Open brief van Mieke Vogels aan de nieuwe Amerikaanse president Barack Obama

Mijnheer de president,



Proficiat! Het is lang geleden dat de ochtendradio zo veel hoop uitzond, bedankt hiervoor. Amerika bewees door voor U te kiezen dat het klaar is voor de 21° eeuw.



U wordt president op het moment dat onze wereld in crisis is. Wat U echter begreep is dat crisissen ook kantelmomenten kunnen zijn. Jarenlang hebben neoliberale economen ons doen geloven dat de financiële markt en de economie ons overkomt, net als het weer dat je kan observeren en voorspellen maar waar je verder niets kan tegen beginnen. Vandaag wordt opnieuw duidelijk dat noch de financiële markt, noch de economie autonome systemen zijn die zichzelf reguleren, maar dat ze gebaseerd zijn op afspraken tussen mensen. Zeer snel zal U samen met de andere wereldleiders rond de tafel zitten om nieuwe afspraken te maken over het financiële systeem in de hoop zo wereldwijde bankcrisissen in de toekomst te voorkomen.



Mijnheer de president, niet alleen het financiële systeem maar het hele neoliberale economische systeem beukt tegen haar grenzen. Vorige week nog publiceerde het WWF een rapport dat aantoont dat de aarde veel sneller opwarmt dan tot nu toe werd gevreesd. Verder doen zoals vandaag betekent achteruitgaan. Elke dag gaat onze wereld er meer en meer op achteruit. Alleen een ingrijpende verandering van onze economie kan hierop een antwoord bieden. We moeten naar een andere economie, een economie die wel rekening houdt met de grenzen aan de draagkracht van mens en milieu.



Uw landgenoot Thomas L. Friedman, één van de architecten van de globalisering, heeft een nieuw boek geschreven: De toekomst is groen. "Amerika moet afkicken van olie en radicaal zijn hele energiesysteem hervormen van fossiel naar schoon, efficiënt en hernieuwbaar. Alleen een groene economie kan Amerika weer tot een leidende natie maken," schrijft Friedman. Maar een groene toekomst is enkel haalbaar als we wereldwijd nieuwe afspraken maken over wat we verstaan onder welvaart. Vandaag meet men de welvaart van een land nog altijd door alle goederen en diensten die in 1 jaar tijd geproduceerd worden, op te tellen. Hoe meer verkeersongevallen, hoe beter voor onze welvaart. Een verkeersongeval brengt nu eenmaal heel wat diensten in beweging: ambulanciers, gezondheidszorg, verzekeringsmaatschappijen, garagisten... Of neem nu watervervuiling: hoe meer vervuiling, hoe beter voor ons Bruto Nationaal Product (BNP), want hoe vuiler onze rivieren, hoe meer waterzuiveringstations we moeten bouwen.



Daarom mijnheer de president vragen de ecologische partijen uit heel Europa U om ook de herziening van de welvaartsmeter BNP/BBP van ons economisch systeem op de agenda van de wereldtop te zetten. Laten we wereldwijd afspreken om de tijd van het BNP/BBP achter ons te laten. Zolang dit instrument het ijkpunt voor welvaart is, wordt de olieverslaving niet ontmoedigd en kan de economie niet vergroenen. Economen en wetenschappers werkten de voorbije jaren aan alternatieven. De tijd is rijp om nu voor die alternatieven te kiezen. Of de economie in een land groeit of krimpt, moet voortaan gemeten worden met de ISEW (Index voor duurzame economische welvaart).Deze index houdt rekening met de waarde van het ecologisch kapitaal, met de inkomensverdeling in een bepaald land en valoriseert ook de arbeid die gebeurt in de autonome sector, de sector waar onbetaalde arbeid wordt gepresteerd (bvb. vrijwilligerswerk, sportclub draaiende houden, poetsdag in de wijk). Door groei te meten met deze duurzame ISEW-index draaien we een ecologische sleutel in onze economie: producten worden steeds duurzamer terwijl de wegwerpmaatschappij wordt afgebouwd.



Overheden zullen dan niet langer bedrijven steunen die geen rekening houden met de draagkracht van mens en milieu. Deze bedrijven tasten immers onze 'echte' welvaart aan en hebben dus een negatief effect op de ISEW-meter. Bedrijven daarentegen die produceren op basis van het cradle to cradle principe, verdienen wel overheidssteun want zij doen de groene groei stijgen. Cradle to cradle bedrijven maken niet langer producten die belanden op de vuilnisbelt. Deze bedrijven hebben hun productiemethode radicaal herzien zodat alle componenten van een product gerecycleerd worden en zo opnieuw grondstoffen worden van een nieuw product. Zo zijn er nog vele voorbeelden van duurzame initiatieven die zorgen voor echte welvaart omdat zowel de natuur als de mens er beter van worden. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.



Mijnheer de president, vandaag werken tal van bedrijven, wetenschappers, vakbondsmilitanten, ambtenaren, leerkrachten en vrijwilligers .. aan concrete oplossingen voor een groene, duurzame ontwikkeling. Hun stem klinkt helaas nog te zwak door op de plaatsen waar er beslist wordt. Hun stem dringt al helemaal niet door tot de nationale regeringen, het IMF en de grote financiële centra. Het komt er op aan deze positieve dynamiek te bundelen en te versterken zodat de 21ste eeuw de mooiste eeuw in de geschiedenis van de mensheid wordt. Mijnheer de president, wij rekenen daarvoor ook op U. De toekomst is inderdaad groen.



Mieke Vogels

Partijvoorzitter Groen!

Mieke Vogels wordt de nieuwe voorzitter van Groen!

Gisteren verkoos het Groen!-congres Mieke Vogels als nieuwe voorzitter van Groen! Ik ben blij met deze keuze, omdat de nieuwe voorzitter volgens mij iemand moest zijn die het sociale aspect van Groen! op de voorgrond wil plaatsen, de basismilitanten bij de beslissingen van de partij moet betrekken en ons land bij elkaar moet houden. Mieke Vogels lijkt mij de meest geschikte persoon om dit te doen. Bovendien is zij de meest gekende politica van Groen!, en is ze niet alleen binnen onze partij populair. Door haar eenvoudige manier van doen zal ze er in slagen meer mensen bij Groen! te betrekken. Of, om het in haar woorden te zeggen: we moeten niet de Wetstraat, maar de Dorpsstraat veroveren.

In haar toespraak gisteren had Mieke het al over de groeiende kloof tussen arm en rijk in ons land:

"We moeten vandaag meer dan ooit opkomen voor sociale rechtvaardigheid. De eerste slachtoffers van de hogere energieprijzen zijn de 20% inwoners van deze regio die zich geen eigen woning kunnen permitteren, veel te veel betalen voor een slecht geïsoleerde woning en niet kunnen genieten van de overheidssubsidies die eigenaars kunnen krijgen voor het plaatsen van zonnepanelen.

Vlaanderen is één van de rijkste regio’s ter wereld maar heeft het niet verder gebracht dan 6% sociale woningen. De kloof tussen welvaart en welzijn gaapt dieper dan ooit!

Niet alleen de CO2 uitstoot is groot, ook de sociale uitstoot neemt onaanvaardbare proporties aan.

Tot pakweg 10 jaar terug gaapte er een grote kloof tussen links en rechts. Mensen die geen werk hebben, hebben recht op een uitkering. Dit is de verworvenheid van de sociale strijd die ons één van de beste systemen van sociale zekerheid hebben gegeven.

Voor de rechtse partijen is de werkloosheidsuitkering een gunst en de overheid moet de mensen in ruil voor het geld dat ze krijgen maar klusjes laten doen.

Deze twee uitersten werden verzoend in paars. Iedereen die van een uitkering leeft wordt geactiveerd. Een plek op de arbeidsmarkt is immers de beste hefboom om er bij te horen en zich goed te voelen. Activering was bedoeld als een instrument van insluiting. Jaar na jaar zien we de werkloosheidscijfers dalen. Hebben meer mensen een job gevonden? Ja, maar de cijfers dalen ook spectaculair om dat steeds meer mensen worden geschorst. Vorig jaar verloren 50.000 mensen hun uitkering. Niemand weet waar deze mensen vandaag van leven. Activering wordt steeds meer een instrument van sociale uitsluiting, de werkloosheidsuitkering een gunst in plaats van een recht. Op die manier wordt het programma van het VOKA uitgevoerd en wordt de beperking van de werkloosheid in de tijd op sluipende manier ook realiteit."

Over de regeringsonderhandelingen en de communautaire ruzies zei Mieke vervolgens:

"Dit voorjaar vroeg Yves Leterme het aan. Hij kreeg een ja en verliet het Martelarenplein. Hij woont nu met zijn nieuw samengesteld gezin in de Wetstraat maar het botert niet echt goed. Hij heeft vooral veel last met Bart en Olivier. Bart roept steeds luider: "Ik wil een staatshervorming, ik wil een grote staatshervorming!"

De koning in de rol van supernany maant Yves aan eerst orde op zaken te stellen, in zijn huishouden de rekeningen te betalen en te zorgen dat er brood op de plank is. Hij kan dan sparen voor die grote staatshervorming. Eens terug in de Wetstraat kreist Bart luider dan ooit:"ik wil een staatshervorming" en zie, hij kan zijn lievelingskind niet teleurstellen en dus blijft het een zootje.

154 dagen nu houdt het oranje blauwe huishouden dit land in een communautaire wurggreep.

Het kartel CD&V/NVA heeft de verkiezingen gewonnen door de franstaligen te kleineren en te provoceren en reduceert dit land tot een communautair conflict.

Groen! moet de ballon doorprikken die mensen uit zuid en noord van dit land tegen elkaar opzetten. Die beweert dat alle problemen worden opgelost als we meer bevoegdheden hebben. Wat we zelf doen, doen we niet altijd beter. Vlaanderen is straks dertig jaar bevoegd voor de zorg voor personen met een handicap. Vandaag staan 9000 mensen op een wachtlijst, die 9000 mensen krijgen niet de zorg die ze verdienen.

Groen! moet resoluut kiezen voor solidariteit en ingaan tegen Vlaamse en Franstalige politici die gemeenschappen tegen elkaar opzetten. Meer investeren in de samenwerking met Ecolo, ook al is dit niet altijd makkelijk in een land met twee verschillende publieke opinies. Daarom moeten we maatregelen nemen die de gemeenschappen in dit land dichter bij elkaar brengen, voorstellen voor een federale kieskring voluit steunen en samen met Ecolo een initiatief nemen om ons samen met een breed forum van politici, maatschappelijke tenoren en professoren te buigen over het model van het federale België in de 21° eeuw, een klein land in het hart van Europa, gevat in een geglobaliseerde wereld."

Met de verkiezing van Mieke als voorzitter wordt een zware periode voor Groen! afgesloten: de periode waarin Groen! geen verkozenen had in het federaal parlement en het dus met zeer weinig middelen moest zien te redden. Het is de periode waarin Vera Dua voorzitter was van de partij. Als voorzitter is zij erin geslaagd om Groen! te redden. Groen! heeft, mede dankzij haar, terug verkozenen in het federaal parlement. De staande ovatie die ze kreeg op het congres had ze dan ook dubbel en dik verdiend.